Στοιχεία θεωρίας.
1.Αρχή της λειτουργίας του
ηλεκτρόμετρου στρέψης.
Έστω ότι έχουμε ένα μεταβλητό
πυκνωτή με επίπεδους
παράλληλους οπλισμούς, που ο
ένας μπορεί να στραφεί
γύρω από έναν άξονα
κάθετο προς το επίπεδο τους.
Έστω
τώρα, ότι αυτός ο πυκνωτής δεν
συνδέεται με άλλον αγωγό, και έτσι το φορτίο q μένει σταθερό. Για να βρούμε τη ροπή Ν , που
ασκείται από τον ακίνητο οπλισμό στον κινητό , εφαρμόζουμε την αρχή των δυνατών
έργων . Αν η γωνία φ αυξάνεται κατά dφ
,οπότε το έργο της ροπής θα είναι Νdφ . Ταυτόχρονα θα έχουμε δαπάνη
της ενέργειας του ηλεκτρικού πεδίου που μεταβάλλεται κατά dW . Τότε
:
(1) Νdφ + dW=0 Ν=-
Είναι όμως W= Άρα (q=στθ ):
(2) Ν=
Η ροπή τείνει να αυξήσει τη χωρητικότητα του συστήματος . Θέτουμε c=k*φ όπου η σταθερά k εξαρτάται από τα γεωμετρικά στοιχεία του συστήματος. Με τη βοήθεια της
σχέσης q=cv η (2)
γράφεται :
(3)
Ν=(1/2)kv2
Στην ίδια σχέση καταλήγουμε και όταν παραμένει σταθερή η τάση. Πρέπει όμως κατά τον υπολογισμό του έργου να παρθεί υπ' όψη το έργο , που
παράγεται από την πηγή , που διατηρεί σταθερή την τάση , αφού θα μεταβάλλεται
το φορτίο.
Αν ο κινητός οπλισμός συνδέεται με ένα ελατήριο ελαστικής σταθεράς D και
βρίσκεται σε ισορροπία στη θέση φο όταν v=0 τότε όταν εμφανιστεί τάση v ,θα ισορροπήσει σε
μια θέση φ , τέτοια ώστε :
(1/2)kv2-D(φ-φο)=0
(4)
φ-φο=(kv2)/(2D)
Παρατηρούμε , ότι η απόκλιση είναι ανάλογη με το τετράγωνο της τάσης . Το
σύστημα αποτελεί την αρχή των ηλεκτροστατικών
βολτομέτρων.
2. Το ηλεκτρόμετρου με
τεταρτοκύκλια.
Μεταξύ τεσσάρων διπλότοιχων
τεταρτοκυκλίων στρέφεται η ελαφρή βελόνα Β,που είναι κρεμασμένη από ένα νήμα .
Η βελόνα παρουσιάζει ελαστικότητα στρέψης και φέρει ένα μικρό κάτοπτρο . Τα
απέναντι τεταρτοκύκλια είναι βραχυκυκλωμένα . Η σχέση μεταξύ της απόκλισης και
των τάσεων βρίσκεται με την βοήθεια της (4).
Έστω Vo το δυναμικό της βελόνας και V1,V2 τα δυναμικά των
τεταρτοκυκλίων Τ1,Τ3 και Τ2,Τ4
αντίστοιχα. Η βελόνα θα στραφεί προς το
ζεύγος των τερτατοκυκλίων με την απόλυτα μεγαλύτερη διαφορά δυναμικού ως προς
την βελόνα . Σ’ αυτή τη στροφή αντιτίθενται η ροπή από το άλλο ζεύγος και η
ροπή στρέψης του νήματος . Δηλαδή :
(1/2) k (V1-Vo)2-(1/2) k (V2-Vo)2-D(φ-φο)=0
( |V1-Vo | > |V2-Vo | )
Άρα η απόκλιση φ-φο είναι :
(5) φ-φο=k/(2D)*[(V1-Vo)2-(V2-Vo )]
Στη άσκησή μας το όργανο συνδέεται με την παρακάτω συνδεσμολογία γνωστή και
ως « Μέθοδος των τερτατοκυκλίων» Με το U παριστάνεται η τάση που έχουμε να μετρήσουμε.
H μέθοδος αυτή χρησιμοποιεί βοηθητική τάση . Έχουμε:V1=Vb , V2=U+Vb
, Vo=Vb+V
Η (5) δίνει :
(6)
φ-φο=[k
(2V-U) U]/(2D)
Αν τώρα η τάση που θα μετρήσουμε (U) είναι πολύ
μικρότερη της τάσης V η (8) δίνει:
(7)
φ-φο=(kVU)/D U<<V
Το ηλεκτρόμετρο βαθμολογείται με
την εφαρμογή γνωστών τάσεων .
3. Μέτρηση μεγάλων αντιστάσεων .
Η μέτρηση μιας αντίστασης R ανάγεται στην
μέτρηση με ηλεκτρόμετρο της τάσης U ενός
πυκνωτή που εκφορτίζεται μέσα από την R, όταν είναι
γνωστές η χωρητικότητα C και η αρχική τάση Uo του πυκνωτή , και ο χρόνος t .
Από τη σχέση U=Uoe(-t/RC) έχουμε : R=(t/C)ln(Uo/U)
Στην πράξη παρακολουθούμε την ελάττωση της τάσης σε
συναρτήσει με το χρόνο και χαράζουμε την ευθεία ln(Uo/U)=t/(RC). Από την κλίση αυτής της ευθείας προκύπτει η σταθερά του χρόνου τ=RC και απ ' αυτήν και την C, η αντίσταση R.
Στη μέτρηση παρεμβάλλονται, εκτός από την άγνωστη R και την γνωστή χωρητικότητα C, οι αντιστάσεις
διαρροής του πυκνωτή Rc και του ηλεκτρόμετρου Rh ,καθώς και η χωρητικότητα του Ch ,που μεταβάλλεται
με τη τάση.
Η σταθερά του χρόνου , που προσδιορίζεται από τις μετρήσεις κατά το σχήμα 6
είναι :
τ1=(C+Ch)(R-1+
Rc -1+RΗ-1)-1 (i)
Αν
αποσυνδεθεί η R , μετριέται η :
τ2=(C+CΗ)(Rc-1+RΗ-1)-1 (ii)
Αν
αποσυνδεθεί η C , μετριέται η :
τ3=CΗ(R-1+Rh-1)-1 (iii)
Aν
αποσυνδεθούν οι R και C μετριέται η :
τ4=CHRH (iv)
Από τα πειράματα (i) ,(ii), (iii),(iv) προσδιορίζονται τα R,Rc,CHRH
Στην πράξη διαλέγονται C>>>Ch και RH>>>Rc>>R ώστε από τα παραπάνω πειράματα να χρειάζονται μόνο τα (i) και (ii),
που μας δίνουν :
(8) τ1=C(R-1+Rc-1)-1
και (9) t2=RcC
Από το
σύστημα (8) ,(9) προσδιορίζονται εύκολα οι αντιστάσεις R και Rc.
ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Πραγματοποιούμε το παρακάτω κύκλωμα.
Καταρχάς, βαθμονομούμε το
ηλεκτρόμετρο εφαρμόζοντας στα άκρα του τάση τέτοια ώστε να πάρουμε την ένδειξη
100. Η τάση που απαιτείται είναι 2,965 +/- 0,005 V. Έτσι για την κλίμακα του ηλεκτρομέτρου είναι Κ=(29,65 +/- 0,05)10-3
V/υποδ.
Στη συνέχεια φορτίζουμε τον πυκνωτή με τέτοια τάση ώστε η απόκλιση της
κηλίδας να είναι στο μέγιστο της κλίμακας . Μετά αφήνουμε τον πυκνωτή να
εκφορτιστεί μέσω της R , μετρώντας την
τάση του πυκνωτή συναρτήσει του χρόνου. Τα αποτελέσματα παρουσιάζονται στον
πίνακα 1.
ΠΙΝΑΚΑΣ 1
|
t(sec) |
ενδ.ηλεκ |
t(sec) |
ενδ.ηλεκ |
|
0 |
100 |
330 |
27 |
|
30 |
88 |
360 |
24 |
|
60 |
81 |
390 |
22 |
|
90 |
68 |
420 |
20,25 |
|
120 |
60,5 |
450 |
18,5 |
|
150 |
54 |
480 |
16,75 |
|
180 |
48 |
510 |
15 |
|
210 |
43 |
540 |
13,75 |
|
240 |
39 |
570 |
12,5 |
|
270 |
34,5 |
600 |
11,2 |
|
300 |
31 |
630 |
10 |
Προσδιορίζουμε μέσω της ένδειξης του ηλεκτρόμετρου , την πραγματική τάση
του πυκνωτή σε Volt με το σφάλμα της.
V=K*H δV= δΚ*Η.
Επίσης βρίσκουμε για κάθε μέτρηση την ποσότητα ln(Vo/V) (V0 η αρχική τάση φόρτισης του πυκνωτή).
Έτσι έχουμε :
Τ=ln(Vo/V) και δΤ=
και καταλήγουμε στον παρακάτω πίνακα:
ΠΙΝΑΚΑΣ 2
|
t(sec) |
U(V) |
Δ(U) (V) |
T |
ΔΤ |
t(sec) |
U(V) |
Δ(U) (V) |
T |
ΔΤ |
|
0 |
2,965 |
0,005 |
0 |
0,0024 |
330 |
0,8006 |
0,0014 |
1,3093 |
0,0024 |
|
30 |
2,609 |
0,004 |
0,1278 |
0,0024 |
360 |
0,7116 |
0,0012 |
1,4271 |
0,0024 |
|
60 |
2,402 |
0,004 |
0,2107 |
0,0024 |
390 |
0,6523 |
0,0011 |
1,5141 |
0,0024 |
|
90 |
2,016 |
0,003 |
0,3857 |
0,0024 |
420 |
0,6004 |
0,0010 |
1,5970 |
0,0024 |
|
120 |
1,794 |
0,003 |
0,5025 |
0,0024 |
450 |
0,5485 |
0,0009 |
1,6874 |
0,0024 |
|
150 |
1,601 |
0,003 |
0,6162 |
0,0024 |
480 |
0,4966 |
0,0008 |
1,7867 |
0,0024 |
|
180 |
1,423 |
0,002 |
0,7340 |
0,0024 |
510 |
0,4448 |
0,0008 |
1,8971 |
0,0024 |
|
210 |
1,275 |
0,002 |
0,8440 |
0,0024 |
540 |
0,4077 |
0,0007 |
1,9841 |
0,0024 |
|
240 |
1,156 |
0,002 |
0,9416 |
0,0024 |
570 |
0,3706 |
0,0006 |
2,0794 |
0,0024 |
|
270 |
1,022925 |
0,001725 |
1,064211 |
0,002385 |
600 |
0,33208 |
0,00056 |
2,189256 |
0,002385 |
|
300 |
0,91915 |
0,00155 |
1,171183 |
0,002385 |
630 |
0,2965 |
0,0005 |
2,302585 |
0,002385 |
Ακολουθεί η γραφική
παράσταση της ευθείας ln(Vo/V)=f(t) και από την κλήση της (με τη βοήθεια της μεθόδου ελαχίστων τετραγώνων)
προκύπτει η σταθερά χρόνου τ1 αφού = κλίση της ευθείας.
με τη βοήθεια της μεθόδου ελαχίστων τετραγώνων έχουμε: Β1=(3,62 + 0,04) 10-3 (ΩF)-1
Στη συνέχεια φορτίζουμε πάλι τον πυκνωτή στο max και τον αφήνουμε να εκφορτιστεί μέσω της αντίστασης του Rc,
αποσυνδέοντας την αντίσταση R,
μετρώντας την τάση του
πυκνωτή συναρτήσει του χρόνου . Έτσι παίρνουμε τις παρακάτω μετρήσεις :
ΠΙΝΑΚΑΣ 3
|
t(sec) |
ενδ.ηλεκ |
t(sec) |
ενδ.ηλεκ |
t(sec) |
ενδ.ηλεκ |
|
0 |
100 |
330 |
92 |
900 |
87,5 |
|
30 |
99 |
360 |
91,5 |
960 |
87,2 |
|
60 |
97 |
390 |
91,1 |
1020 |
87 |
|
90 |
96 |
420 |
91 |
1080 |
86,8 |
|
120 |
95 |
480 |
90,25 |
1140 |
86,5 |
|
150 |
94,25 |
540 |
90 |
1320 |
85,8 |
|
180 |
93,9 |
600 |
89,25 |
1440 |
85,2 |
|
210 |
93,5 |
660 |
89 |
1560 |
85 |
|
240 |
93 |
720 |
88,7 |
1680 |
84,6 |
|
270 |
92,5 |
780 |
88,2 |
1800 |
84,1 |
|
300 |
92,1 |
840 |
88 |
|
|
Με όμοιο τρόπο με την προηγούμενη διαδικασία προσδιορίζουμε τα V,δV,Τ,δΤ Έτσι
προκύπτει ο πίνακας 4:
ΠΙΝΑΚΑΣ 4
|
t(sec) |
U(V) |
Δ(U) (V) |
T |
ΔΤ |
t(sec) |
U(V) |
Δ(U) (V) |
T |
ΔΤ |
|
0 |
2,965 |
0,005 |
0 |
0,0024 |
540 |
2,669 |
0,005 |
0,1054 |
0,0024 |
|
30 |
2,935 |
0,005 |
0,0101 |
0,0024 |
600 |
2,646 |
0,005 |
0,1137 |
0,0024 |
|
60 |
2,876 |
0,005 |
0,0305 |
0,0024 |
660 |
2,639 |
0,005 |
0,1165 |
0,0024 |
|
90 |
2,846 |
0,005 |
0,0408 |
0,0024 |
720 |
2,630 |
0,004 |
0,1199 |
0,0024 |
|
120 |
2,817 |
0,005 |
0,0513 |
0,0024 |
780 |
2,615 |
0,004 |
0,1256 |
0,0024 |
|
150 |
2,795 |
0,005 |
0,0592 |
0,0024 |
840 |
2,609 |
0,004 |
0,1278 |
0,0024 |
|
180 |
2,784 |
0,005 |
0,0629 |
0,0024 |
900 |
2,594 |
0,004 |
0,1335 |
0,0024 |
|
210 |
2,772 |
0,005 |
0,0672 |
0,0024 |
960 |
2,586 |
0,004 |
0,1370 |
0,0024 |
|
240 |
2,758 |
0,005 |
0,0726 |
0,0024 |
1020 |
2,580 |
0,004 |
0,1392 |
0,0024 |
|
270 |
2,743 |
0,005 |
0,0780 |
0,0024 |
1080 |
2,574 |
0,004 |
0,1417 |
0,0024 |
|
300 |
2,731 |
0,005 |
0,0823 |
0,0024 |
1140 |
2,565 |
0,004 |
0,1450 |
0,0024 |
|
330 |
2,728 |
0,005 |
0,0833 |
0,0024 |
1320 |
2,544 |
0,004 |
0,1531 |
0,0024 |
|
360 |
2,713 |
0,005 |
0,0888 |
0,0024 |
1440 |
2,526 |
0,004 |
0,1602 |
0,0024 |
|
390 |
2,701 |
0,005 |
0,0932 |
0,0024 |
1560 |
2,520 |
0,004 |
0,1625 |
0,0024 |
|
420 |
2,699 |
0,005 |
0,0943 |
0,0024 |
1680 |
2,508 |
0,004 |
0,1672 |
0,0024 |
|
480 |
2,676 |
0,005 |
0,1026 |
0,0024 |
1800 |
2,494 |
0,004 |
0,1732 |
0,0024 |
Όμοια με πριν, χαράζουμε την ευθεία ln(Vo/V)=f(t)
Η κλίση της είναι Β2=(8,3+ 0,6) 10-5 (ΩF)-1
Έχουμε 1/RC=B οπότε (γνωστή η χωρητικότητα του
πυκνωτή C=2*10-6 F) υπολογίζουμε την R και Rc.
Είναι Rc=1/CB2
και δRc=RδΒ2/Β2
Rc= 6,02+0,44 GΩ
Όμοια Rολ=138+2
ΜΩ
Ακόμα
και
Έτσι R=141+2 MΩ
Χρησιμοποιήθηκε το ακόλουθο
λογισμικό.
Microsoft Excel 97
(υπολογισμοι διάδοσης σφαλμάτων)
Microsoft Word 97 (τελική επεξεργασία)
Microsoft Qbasic (εκτέλεση της μεθόδου ελαχίστων
τετραγώνων)
PL1 (εξaγωγή μέσων
τιμών-σφαλμάτων από διαδοχικές μετρήσεις)
Συνυπολογίστηκαν τα παρακάτω
σφάλματα οργάνων.
Σφάλμα ηλεκτρονικού
βολτομέτρου
0,005 V
Σφάλμα ηλεκτρονικού
χρονομέτρου
0,005 sec